subtitles applied www.moviesbyrizzo.info
PARYŻ 1934
To na taksówkę, Richardzie?
Nie, muszę zapłacić kilka rachunków.
Mógłbyś zostawić mi trochę na śniadanie.
Toddy, nie uważasz chyba, że jestem chciwy.
Raczej "pozbawiony skrupułów".
Płacisz za to, co dostałeś.
Powiedziałbym, że płacę za to, co obaj dostaliśmy.
Toddy, jeśli nie odpowiada ci nasza umowa...
Prawdę mówiąc, nie odpowiada mi.
Lecz cytując wielkiego poetę:
"Miłość nie okiem, lecz myślą ocenia
"Kupid ma skrzydła, lecz maluje się go bez wejrzenia"
Miłego dnia, Toddy.
Będę się starał.
Jak pan widzi, Monsieur Labisse, mam przyzwoity głos.
Tak, ale ja szukam czegoś bardziej nieprzyzwoitego.
-Jestem pewna, że jeśli poćwiczę... -Proszę pani.
To jakby mniszka stwierdziła, że jeśli poćwiczy, będzie dziwką.
-To musi być wrodzone. -Racja.
W niektórych profesjach ćwiczenia są mało istotne,
więc proszę mnie posłuchać i trzymać się Carmen.
Mam głos koloraturowy, Monsieur Labisse, nie mezzosopran.
Cokolwiek pani ma, André Cassell nie powinien był tu pani przysyłać.
-Nie przysłał. -Powiedziała pani, że to pani agent.
Skłamałam. Dziękuję.
Wbrew temu, co pan myśli,
w niektórych profesjach ćwiczenia dają doskonałość.
-Co to było, do diabła? -Dżwięk b.
-Monsieur le directeur, ona wróciła. -Co?
Panno Grant.
Zalega pani za dwa tygodnie.
-Chwileczkę. -Co?
Obiecała pani zapłacić we wtorek, potem w środę, a potem w czwartek.
-Co to jest? -Co?
Spaghetti?
Tak. Z pulpecikami.
Przespałabym się z panem za pulpecik.
-Słucham? -Stracił pan szansę.
Nie, tylko nie to! Nic to pani nie da.
Pracuję w hotelarstwie od 20 lat. Znam wszystkie sztuczki.
No już, proszę wstawać! Nie obchodzi mnie, czy ma pani dżumę.
Jeśli mi pani nie zapłaci,
skonfiskuję pani rzeczy i wyeksmituję panią.
Co się stało?
Złożyła mi pani ofertę nie do odrzucenia, a potem udała, że mdleje.
Bez żartów. Nigdy nie udaję, że mdleję.
Jasne.
-Co pan robi? -Pomagam pani wstać.
-Wydawało mi się, że stoję. -Może woli się pani położyć.
Miesza mi pan w głowie.
Na pewno poradzimy coś na ten czynsz.
Cokolwiek pani myśli, nie brak mi hojności.
-Co? Co się stało? -Tam!
-Gdzie? -Tam!
-Co? -Karaluch!
Co?
Przepraszam! Nie znoszę karaluchów!
-Rozumiem. Zwłaszcza w hotelach? -Wszędzie!
Nie zawiadomi pani Wydziału Zdrowia, jeśli zapomnę o pani czynszu?
Powtarzam raz jeszcze, że odzyskam swoją forsę.
A gdyby chciała pani wyprowadzić się nocą...
Niech mnie pan nie zostawia! Proszę!
Już wszystko rozumiem. To sen.
Toddy znów szczebiocze.
Kelner!
Co za nudy.
Dziękuję. Jesteście przemili.
l do tego przeróżni.
Widzę, że jest dziś wśród nas gwiazda.
Panna Simone Kallisto, gwiazda sceny, ekranu, a czasem areny cyrkowej.
-Chylę czoła, najdroższa. -Wypchaj się, chéri.
Skoro mowa o cyrku,
czy pan Richard Di Nardo, znany artysta trapezu?
Uważaj, Toddy.
Nie jesteś zabawny.
Może się więc odwalisz?
Powinien się pan wstydzić, że sprowadza pan swoją uroczą mamusię...
do takiego miejsca.
Panie i panowie, czeka was wspaniała niespodzianka.
Nie! Nie! Proszę!
Ale nikt nie został poważnie raniony.
Dlatego nakazałem zamknięcie tylko na tydzień.
Wie pan, ile stracę przez tydzień?
Jeśli jeszcze będą kłopoty, to przez miesiąc stracisz cztery razy więcej.
Zwalniam cię.
Nie stać mnie na to.
Ciebie nie stać? A ja? Co mam z tym zrobić?
Jeszcze lodu.
-Możesz mi to potrącić z pensji. -Toddy, wynoś się!
-Dobrze. -l nie wracaj!
Jeśli kiedykolwiek się tu zjawisz, każę cię wyrzucić!
Nie rób z tego grożby.
Wyrzucenie stąd jest lepsze niż wyrzucenie ze szpitala dla trędowatych.
Wynocha!
Coś do picia?
Mogę zobaczyć listę win?
Mamy białe, rocznik 1934, i czerwone, rocznik 1934.
W zeszłym tygodniu mieliśmy też rosé, ale używaliśmy go do sałatki.
-Które pan poleca? -Czerwone jest sześć centymów tańsze.
Poproszę białe.
Na pewno jest pani Rockefellerem.
Coś nie tak?
-Myślałem, że ma pani psa. -Psa?
Nie było mnie ledwie pięć minut. Sądziłem, że pies pomógł pani to zjeść.
Było wyśmienite.
-Podać sałatkę? -Póżniej.
Póżniej.
Kurczak był tak dobry, że spróbuję wieprzowiny.
-Dobrze. -Jak długo to potrwa?
Około pół godziny.
-A wołowina w winie? -Jest gotowa.
Poproszę wołowinę, a potem sałatkę.
Oczywiście wie pani, że przysługują dwie sałatki.
-Może je pan włożyć na jeden talerz? -To się da zrobić.
Wspaniale.
Wyśmienite wino.
Zechce pani wybrać swoje dwa desery?
Mus jabłkowy pasuje do lodów z owocami.
Mała kawa.
Dobry wieczór. Miałem przyjemność słyszeć dziś, jak pani śpiewa.
To pomyłka. Nie śpiewałam od dwóch tygodni.
Na przesłuchaniu w Chez Lui.
To nie był śpiew i nie nazwałabym tego przesłuchaniem.
-Kiedyś tam pracowałem. -Współczuję.
Mam nadzieję, że pani nie przeszkadzam.
Chciałem tylko powiedzieć, że ma pani śliczny głos...
i przykro mi, że nie mogę zafundować pani kolacji.
Dziękuję.
-Przepraszam, monsieur. -Dziękuję.
Mogę prosić o nóż i widelec?
Przepraszam.
Czemu jest panu przykro, że nie może pan zafundować mi kolacji?
-Cassé. -Spłukany?
Jestem Carroll Todd. Toddy dla prawie wszystkich, którzy mnie znają.
Victoria Grant.
-Liczę na spotkanie, gdy będę przy forsie. -Może pan usiądzie? Proszę.
Proszę zjeść ze mną kolację.
Dziękuję.
Wie pani, to bardzo dziwne.
W klubie myślałem, że jest pani na dnie.
Byłam. Jestem.
To mój pierwszy porządny posiłek od czterech dni.
l nie ma pani czym za niego zapłacić.
Cassée.
l chce pani, żebym zjadł z panią kolację.
Chcę, żeby zjadł pan najlepszą kolację w życiu.
Najlepiej dwie.
Ja zaczęłam od pieczonego kurczaka i przeszłam do wołowiny w winie.
-Kto wie, czym się to skończy. -Pewnie 30 dniami w pace.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wyjdę stąd biedna, ale syta.
W torebce mam robaka.
W odpowiedniej chwili trafi do mojej sałatki.
-To się nie uda. -Robak w sałatce?
W takim miejscu wydarzeniem byłaby sałatka bez robaka.
-A karaluch? -Karaluch?
Większy niż pański kciuk.
-Boże. -Kelner!
Niech pan spróbuje kurczaka, polecam.
Wołowina jest trochę twarda.
Może przez łapczywe jedzenie zmęczyły się pani szczęki.
Skoro mowa o pracy szczęk, niech pan da im odpocząć...
i przyniesie mi listę win.
-Mają tylko to. -To?
Gdy ostatni raz widziałem taką próbkę, konia musiano zastrzelić.
To dopiero szczęście.
W jeden wieczór Rockefeller i Groucho Marx.
Nie zastrzelili prawdziwego konia.
Tylko dwóch przebranych za konia kelnerów.
Pomyślę o zjadliwej odpowiedzi, gdy będę niósł panu kurczaka.
Tylko mądry potrafi uznać swoją porażkę.
Tylko kretyn daje rady idiocie.
Sam zrobiłem sos z resztki rosé.
-Na pewno jest wyśmienity. -Nie byłbym pewien. Proszę spróbować.
Poczekam, aż wołowina trochę się uleży.
-Nie musi pani tego jeść. -Ale chcę.
Sam się pan przekona.
-Niech pan lepiej idzie. -Chcę pani pomóc.
To urocze, ale to mój karaluch w mojej torebce...
i sama muszę go sobie włożyć do sałatki.
Chętnie wezmę od pani sałatkę. Torebkę może mi pani podać pod stołem.
Nienawidzi pan karaluchów tak jak ja. A jeśli mi się uda, a pan zemdleje?
-Możliwe, że obudzę się w więzieniu. -Nie przekonam pana?
Nie ma pani czasu.
Niech pani uważa, żeby nie wypełzł.
-Nikt nie patrzy? -Nie.
-Nie widzę go. -Jak sałatka?
-Próbowała pani? -Nie.
-Nie, właśnie zamierzałam. -Prosimy o jeszcze jedną butelkę wina.
Chcielibyśmy spróbować czerwonego.
Karaluch!
-Karaluch? -W mojej sałatce!
-Nie do wiary! -Nie mogę w to uwierzyć.
-Kwestionuje pan uczciwość tej pani? -Ona kwestionuje moją sałatkę.
Nie. Jestem pewna, że karaluch w sałatce to nie pana wina.
-Nie moja, bo go tam nie było. -Chcę mówić z kierownikiem.
Słucham pana.
-Ta pani znalazła w sałatce karalucha. -Rozumiem.
-Co pan zamierza zrobić? -Zamierzam przeprosić.
Bardzo mi przykro, że znalazła pani karalucha w sałatce.
Pięć lat prowadzę ten lokal i zapewniam panią, że...
były tylko dwa inne przypadki klientów narzekających...
-z powodu owadów w potrawie. -A więc zdarzało się to wcześniej.
W obu przypadkach okazało się, że klienci sami...
włożyli owady do potraw, chcąc szantażować restaurację...
i uniknąć w ten sposób płacenia rachunku.
Nie sugeruje pan chyba, że...
Że madame próbuje uniknąć płacenia rachunku?
Oczywiście, że nie. Jako kierownik tej restauracji...
mam nadzieję, że madame przyjmie moje przeprosiny za wszelkie niedogodności.
Dziękuję. Madame przyjmuje.
Tyle więc zrobiłem w tej sprawie.
-A co pan zamierza zrobić? -Ja?
-Pozostaje sprawa pańskiego rachunku. -Mojego rachunku?
W pańskiej sałatce nie było karalucha.
Nie, zaprosiłam tego pana na kolację.
Ach, tak.
Czy mam rozumieć, madame, że ponieważ ten pan jest pani gościem,
uważa pani, że za niego też nie musi pani płacić?
W tych okolicznościach to jedyny logiczny wniosek.
Tak.
Powiem panu, co uważam za jedyny logiczny wniosek:
Albo pan, albo madame zapłacą...
Tędy!
Co?
Byłam pierwszym sopranem Objazdowej Operetki z Bath.
-Jak na sopran masz mocną budowę. -Bo mam trzech braci.
Rozumiem. Wychowywałem się z dwiema starszymi siostrami.
-Na zdrowie. -Dziękuję.
Chyba się zaziębiłem.
-Masz sodkę? -Na górnej półce.
Mam okropną zgagę.
-Mogę o coś zapytać? -Czy jestem homoseksualistą?
Nie. Czy jesteś hipochondrykiem?
Niekoniecznie.
Mój mąż był.
W dzień naszego ślubu dostał półpaśca.
W dniu naszego rozwodu pękł mu wrzód.
-Od jak dawna jesteś homoseksualistą? -Od jak dawna śpiewasz sopranem?
Od 12. roku życia.
Ja zacząłem póżniej.
Co się stało z Objazdową Operetką z Bath?
Można powiedzieć, że Lou Cassava wyszedł po angielsku z kasą.
Lou Cassava?
-Nasz impresario. Namówił go do tego Sam. -Sam?
Mój były mąż.
Boże.
Wiesz,
powinieneś leżeć w łóżku i dużo pić.
To dobra rada dla wielbłąda.
-Masz kogoś, kto się tobą zajmie? -To tylko przeziębienie.
Wieczorne przeziębienie może być rano zapaleniem płuc.
Jesteś pewna, że twój mąż był hipochondrykiem, zanim się z tobą ożenił?
-Wiem, że uważasz mnie za panikarkę. -Tylko dlatego, że tak się zachowujesz.
Mam dość bogate doświadczenie, by wiedzieć,
że jeśli chodzi o zdrowie, nie opłaca się ryzykować.
Więc możesz przestać się martwić.
Z wyjątkiem metra i lekcji saksofonu...
nigdy niczego nie opłacam.
-Wiesz, co zrobię? -Co?
Sprawdzę, czy ubranie mi wyschło, a potem spróbuję wślizgnąć się do hotelu.
A jeśli obudzę się z zapaleniem płuc?
Będę musiała zajrzeć rano i sprawdzić, co u ciebie.
Mogę mieć atak choroby w środku nocy.
-Nie, nie możesz. -Dlaczego nie?
Bo środek nocy był dwie godziny temu.
Boże!
Co?
Miała się nie kurczyć.
Moja najlepsza sukienka.
-Spójrz. -Obejrzyjmy ją.
Nie ma z czego popuścić.
-Nie mogę tak wyjść. -A płaszcz?
Co ja zrobię?
Sprzedawaj zapałki.
Biedactwo.
Przepraszam. Miałam zły dzień.
Boże, nie raz oddałbym duszę, żeby móc tak szlochać.
Nie. Nie cierpię tego.
Polubiłabyś, gdybyś tak nie mogła.
Jutro pójdę po twoje ubrania.
-Nie dadzą ci ich. -Dadzą, jeśli zapłacę twój rachunek.
Nie możesz tego zrobić.
Dlaczego? To ta czarna godzina, na którą oszczędziłem parę franków.
Proszę.
-Znasz to powiedzenie. -Jakie?
"Dobry zwyczaj, nie pożyczaj".
-"Pożycz pieniądze, stracisz przyjaciela". -Właśnie.
Chciałaś poświęcić swoją cnotę za pulpecik.
Straciłam wtedy głowę. Ale przynajmniej było to coś za coś.
Racja. Niech to będzie czysty interes.
Będziesz mi płacić tygodniowe odsetki...
równe aktualnemu kursowi jednego pulpecika.
Cholera.
-Toddy, jesteś uroczy i hojny. -Wyczerpany.
Jak ja ci się odwdzięczę?
Zastanowimy się nad tym jutro. A na razie ja tu rozkazuję.
Włożysz tę piżamę i pójdziesz do łóżka.
-Tam? -Możesz wybrać sofę.
Ale daję ci słowo, że tu jest wygodniej i znacznie bezpieczniej.
Boże!
Nie ma nic przykrzejszego niż stary pederasta trapiony przeziębieniem.
Zaraz wracam.
Nie znoszę być traktowany jak bezradny kaleka.
Będziesz cicho?
Zrealizuję teraz czek, zapłacę za hotel...
-i wrócę, żeby przygotować obiad. -Sam mogę sobie przygotować obiad.
Nie z taką gorączką.
Skąd pewność, że mam gorączkę?
-Bo cały jesteś rozpalony. -Z natury mam gorącą krew.
Żeby mieć aż tak gorącą krew, musiałbyś być bernardynem.
Wyglądasz lepiej w ubraniu Richarda niż on sam.
Oczywiście on wygląda lepiej bez ubrania. l jak?
Masz rację. Nie masz gorączki.
Nie masz nawet temperatury. Potrzymaj to.
-Czy Richard ma kapelusz? -Jest w szafie.
-Toddy? -Richard.
Dzień dobry, Richardzie. Wyglądasz jak szop pracz.
Przyszedłem po moje rzeczy.
Sądziłem, że pokryją twój dług wobec mnie.
Nic ci nie jestem winny, ty żałosny, stary pederasto.
Ty draniu!
Wstawaj!
Ty leż w łóżku!
-Kto to był? -Słuchaj,
następnym razem nie porywaj się na większych od siebie.
-l nie wracaj! -Dobrze.
Boże!
Co się stało?
Był tam mężczyzna w moim ubraniu. Chyba złamał mi nos.
Toddy! Ty majaczysz.
-Niższym głosem. -Toddy!
-Niżej. -Toddy.
-Caruso, nie Szalapin. -Jeśli nie wrócisz...
Kiedy się złościsz, głos ci się obniża. Złość się.
-Co za pomysł! -ldę po lekarza.
-Victorio, to się uda! -Nie uda się.
Jeśli mnie posłuchasz, za sześć tygodni będziesz...
sławą Paryża i oboje staniemy się bardzo bogaci.
-O, tak. -Bardzo, bardzo bogaci!
-Mój Boże! -Pomyśl.
Koniec z Objazdową Operetką z Bath. Koniec z Mikado i podejrzanymi tenorami.
-Tak, ale... -Kawior zamiast pulpecików!
-Dokąd idziesz? -Po nożyczki!
Ludzie wierzą w to, co widzą.
André Cassell pozna dziś najwspanialszego transwestytę w Europie.
André Cassell to najważniejszy agent w Paryżu.
Czemu więc nie słyszał o takiej sławie?
Jesteś wspaniały, ale nieznany poza Polską.
-Poza Polską? -Hrabia Graziński, polski arystokrata.
Bardzo słabo znasz angielski.
Rodzina wyklęła cię, gdy odkryli, że jesteś gejem.
Czekaj!
W Warszawie zakochaliśmy się i przywiozłem cię do Paryża.
-Stój! -Coś nie pasuje?
"Coś nie pasuje?" A co pasuje?
Kobieta udająca mężczyznę, który udaje kobietę?
-To śmiechu warte. -To absurdalne.
Tak absurdalne, że nikt by w to nie uwierzył.
-Oczekujesz, że uwierzą, że hrabia... -Graziński.
Graziński, gej, polski transwestyta.
Kochanie, muszą uwierzyć tylko w to, że jesteś mężczyzną.
Aby przekonać widownię, że złudzenie jest prawdą,
magik odwraca uwagę.
-Hrabia Graziński jest odwróceniem uwagi. -Toddy, widownia nie jest tak naiwna.
-Poznają, że to oszust. -Słusznie.
-Więc? -Poznają, że on jest oszustem.
Toddy, nie umiem zachowywać się jak mężczyzna.
Wbrew popularnemu poglądowi na zachowanie mężczyzny,
są różni mężczyżni, którzy różnie się zachowują.
Chodzi mi o zachowanie mężczyzn i kobiet.
Znam przynajmniej tuzin mężczyzn, którzy zachowują się jak kobiety...
i vice versa.
Ale niektóre rzeczy są męskie z natury.
Wymień jedną.
Siusianie na stojąco.
Nie ma żadnej reguły, która zabraniałaby mężczyżnie usiąść.
-Mężczyżni mają grdykę. -Niektóre kobiety też.
-Wymień jedną. -Nana Lanoux.
-Co? -Taksówka!
-Nana Lanoux? Kto to? -Ostatnia kobieta, z którą spałem.
Kiedy to było?
W noc przed rankiem, kiedy postanowiłem być homoseksualistą.
-Bardzo szykownie. -Nie mogę nosić tego bez przerwy.
Czemu nie? Zapoczątkujesz modę.
-Czy panna Lanoux miała wielką grdykę? -Jak kokos.
Dzień dobry.
Może pani powiedzieć panu Cassellowi, że przyszedł Carroll Todd?
Dlaczego?
Jeśli nie jest pan umówiony z panem Cassellem,
dlaczego mam mu mówić, że pan przyszedł?
Ponieważ pan Cassell jest moim przyjacielem.
Jeśli powie mu pani, że przyszedłem, zechce mnie przyjąć.
To proste, prawda?
Dziwię się, że jako przyjaciel nie wie pan, że co środę...
o tej porze pan Cassell ma strzyżone włosy i nikogo nie przyjmuje,
także swych przyjaciół.
Zaczekamy.
-Traci pan czas. -O, nie. To pani go traci.
Pan Cassell?
Nie, panna Selma.
-Nie, chcę się widzieć z panem Cassellem. -Nie.
Jestem Leclou, największy linoskoczek świata.
W środy pan Cassell przyjmuje tylko Gianniniego, największego fryzjera świata.
Znakomicie.
Jeśli pan Cassell nie może mnie przyjąć, będę występował...
dla pani.
Co pan robi? Niech pan schodzi!
Niech pan zejdzie z biurka!
-Witaj, André. -Toddy? Co, u licha...
André, musisz koniecznie poznać hrabiego Victora Grazińskiego.
-Kto to jest hrabia Victor Graziński? -Oczywiście żartujesz.
To najwspanialszy transwestyta Europy.
Nigdy o nim nie słyszałem.
A skoro ja o nim nie słyszałem,
to nie może być najwspanialszy.
-Hrabio, zechce pan zademonstrować? -Oczywiście.
Co to znaczy?
Hrabio, z pańskim głosem i moimi koneksjami...
pan będzie bogaty, a ja będę bogatszy.
Za długi i opłacalny związek.
Kiedy możemy zrobić premierę?
A gdzie?
-Tutaj. -Tutaj?
Tutaj?
-Za sześć tygodni. -Znakomicie.
Tutaj.
-Spróbuj ton niżej. -Dobrze.
Nie. Spróbuj tercję.
Tercję?
Dobrze.
ldealnie. Na tyle nisko, że brzmi odrobinę męsko.
Kiedy tańczysz, pamiętaj, by szeroko wyrzucać ramiona.
Pamiętaj, jesteś przebranym facetem!
-Jest fantastyczny. -To oszust.
-Jak to? -Jeśli to polski hrabia, jestem Gretą Garbo.
Cóż, Greto, kimkolwiek on jest, uważam, że jest boski.
-Boże! Nigdy mi się to nie uda! -Posłuchaj.
Od początku musieliśmy pokonać dwie główne przeszkody.
Mój biust.
Wmówić im, że jesteś mężczyzną.
-To nam się udało. -To było cholernie niewygodne.
-Co takiego? -Obwiązanie mi biustu.
Musisz tylko wyjść i pokazać, jakim jesteś wielkim artystą,
a przez następne 20 lat będziesz gwiazdą.
Jeśli przez następne 20 lat mam obwiązywać sobie biust,
będzie wyglądał jak dwa puste portfele.
-Wyprostuj się. -l co dalej?
-Wstań. -Wyprostuj się, wstań, wymiotuj.
Nie będziesz chyba miała mdłości.
Nie, bo wpierw zemdleję.
Sala jest pełna.
Rozesłałem 300 zaproszeń i przyszli wszyscy...
-z wyjątkiem Kinga Marchanda. -A kto to jest King Marchand?
Między innymi...
największy właściciel nocnych klubów w Chicago.
A te inne?
Nie warto o nich mówić, jeśli chcesz zostać przy życiu.
Panie i panowie!
Nasz klub z dumą przedstawia jedyną i wyjątkową Victorię!
Ona odniesie sukces.
Brawo!
Patrz teraz.
To mężczyzna.
Przepraszam. Chodż, kochanie.
Mam nadzieję, że sześć, osiem tygodni.
-Cześć. -Witam.
Jestem Norma Cassady.
-Był pan cudowny. -Dziękuję.
A to King Marchand.
Miło mi.
Muszę przyznać, że przez chwilę byłam naprawdę zła.
King aż się poślinił.
Kiedy zdjął pan perukę, nie mogłam wprost uwierzyć.
-King ciągle nie wierzy. -To mi pochlebia.
Cieszę się, że pan przyszedł, panie Marchand.
-Dziękuję. -Pozwoli pan przedstawić pana Todda?
-Miło mi. -Mnie również.
To panna Cassady.
-Mademoiselle. -Jestem oczarowany.
Ja też.
-Co pan myśli o naszej nowej gwieżdzie? -Uważa, że to oszustwo.
-Jest bardzo utalentowana. -Co?
-Myśli, że jest pan kobietą. -Sam jej powiem, co myślę.
-"Jej". Widzi pan? -Normo.
-Co? -ldż rozmawiać z ludżmi.
Oczywiście.
Chce pan ze mną porozmawiać, panie Todd?
Panno Cassady, wyjąwszy występ Victora,
rozmowa z panią może okazać się gwożdziem wieczoru.
-Uwielbiam Francuzów. -Ja też.
-Przyniosę panu drinka. -Dziękuję.
Chciał pan coś powiedzieć, panie Marchand?
Trudno mi uwierzyć, że jest pan mężczyzną.
Bo byłem dla pana atrakcyjny jako kobieta?
Tak, w istocie.
-To się często zdarza. -Nie mnie.
Potwierdza się przysłowie "zawsze musi być pierwszy raz".
Nie sądzę.
-Ale nie jest pan pewien na 100 procent. -Praktycznie jestem.
Ale dla mężczyzny pana pokroju, który sądzi, że nigdy,
w żadnych okolicznościach nie mógłby uznać atrakcyjności innego mężczyzny,
margines dzielący "praktycznie" od "na pewno" musi być...
szeroki jak Wielki Kanion.
Gdyby była pani mężczyzną, zdzieliłbym panią.
-l dowiódł, że jest mężczyzną. -To kobieca argumentacja.
Problem w tym, panie Marchand, że jest pan przywiązany do stereotypów.
Dla mnie to proste: pan jest pewnym typem mężczyzny,
-a ja jestem innym typem. -Jakim typem?
Takim, który nie musi tego dowodzić, ani sobie, ani innym.
Przepraszam.
Na zdrowie.
Żartujesz!
Naprawdę jesteś pederastą?
Wolimy mówić "gej".
Ale jesteś taki atrakcyjny.
Uważam, że to wielka strata.
-Wiesz, co myślę? -Co?
Myślę, że odpowiednia kobieta mogłaby cię zreformować.
A ja myślę, że odpowiednia kobieta mogłaby zreformować i ciebie.
Miałabym porzucić mężczyzn? Wykluczone!
Miałem to na końcu języka.
Normo?
l tak myślę, że to wielka strata.
Jeśli to pociecha, mogę cię zapewnić, że nic się nie marnuje.
Normo?
Au revoir.
Ja ciebie też.
Odsuń się, już idę.
Do zobaczenia.
-Nigdy więcej nie zostawiaj mnie samej. -Co myślisz o Kingu Marchandzie?
King Marchand to arogancki, uprzedzony, szowinistyczny drań.
-Chyba mógłbym się w nim zakochać. -Ja też.
Mówię ci, że to gej.
Wiem wszystko. Długo rozmawialiśmy.
Spotkali się w Polsce i on przywiózł go do Paryża.
l robi z niego wielką gwiazdę.
Są kochankami.
l wiem, czemu nie chcesz w to uwierzyć.
WYJŚClE DLA ARTYSTÓW
Mogę was podwieżć do hotelu?
-To uprzejme, André, ale... -Będzie nam bardzo miło.
-Do hotelu? -Dlaczego nie?
Słyszałem cię, Normo.
Nie wiem, o co się tak wściekasz.
Dziękuję. Przecież to zupełnie naturalna pomyłka.
-Przestań, Normo. -Squash też myślał, że to kobieta.
To zabawne, jeśli się nad tym zastanowić.
Nie brak mu urody,
ale od razu wiedziałam, że to mężczyzna. Chodzi o wypchane okrągłości.
Chociaż te kostiumy są bardzo sprytne,
pewnych rzeczy nie da się podrobić.
Mimo tych zastrzyków hormonalnych...
i tak dalej, prawdziwa kobieta zawsze pozna różnicę.
Wyobrażasz sobie, co powiedziałby Sal Andratti,
gdyby usłyszał, że jego wspólnik zakochał się w transwestycie?
-Sprawdziłeś pod łóżkami? -Tak.
Wiem, że on ma cię chronić,
ale czy musi mieszkać z nami w jednym apartamencie?
Ciągle mam wrażenie, że wpadnie tu akurat wtedy,
kiedy się kochamy.
Zrobiłby to, gdyby usłyszał coś niezwykłego,
na przykład gdybym się podniecił.
A masz...
Posłuchaj, ty głąbie!
Pilnuj swojego nosa!
-Dobry wieczór panu. -Dobry wieczór.
Dziękuję, André.
-Pa, Toddy. -Victor, wyśpij się.
Toddy, to jest Monceau. Dokąd idziesz?
Na górę.
Entrez.
-Tak wystarczy. -Toddy, co ty knujesz? Toddy?
Cholerne merde!
-Toddy, kiedy się przeprowadziliśmy? -Podczas próby generalnej.
A gdyby skończyło się klapą?
Wtedy zamówilibyśmy wystawny posiłek na koszt obsługi,
wypilibyśmy szampana zafundowanego przez kierownictwo...
l wyskoczyli z okna.
Dlatego wybrałem trzygwiazdkowy hotel i specjalnie poprosiłem...
o apartament powyżej trzeciego piętra.
-Toddy. -Monsieur.
-Łazienka jest przeżyciem religijnym. -Nie mogę się doczekać.
Kiedy stać nas będzie na dwie sypialnie?
Kiedy będziemy pewni, że twój sukces jest trwały.
Mój Boże!
Poza tym jedna sypialnia i jedno łóżko dają wrażenie, że jesteśmy kochankami.
Gdybyśmy jednak uznali, że wolimy spać osobno,
w wannie jest aż za dużo miejsca.
Tak. A jeśli jakiś gość zostanie na noc, będzie mógł się przespać w bidecie.
Racja.
-Uwielbiam cię. -Ja też pana uwielbiam.
Nie kładziesz się?
King.
Jestem napalona.
Dobrze.
-Pewnie jakiś miłośnik muzyki. -Spróbuj górnego c.
Spróbuję, jeśli i ty spróbujesz.
Gdybym mógł, byłbym gwiazdą, a ty nadal próbowałabyś...
przehandlować swoją cnotę za pulpecik.
Skoro mowa o cnocie,
mówiłeś poważnie o Kingu Marchandzie?
A ty?
-Zapytałam pierwsza. -To dziecinny unik.
Dobrze. Uważam, że jest bardzo atrakcyjny.
Zgoda.
Szczerze mówiąc, nie miałabym nic przeciwko romansowi z nim.
Całkowicie popieram.
Wiesz, udawanie mężczyzny...
ma swoje wady.
Mój drogi hrabio,
to było bardzo trafne.
Misiaczku.
To nic takiego.
Każdemu się to zdarza. To znaczy, każdemu mężczyżnie.
Z nami to co innego.
To znaczy, z kobietami. Jeśli trzeba, możemy udawać.
Nie zrozum mnie żle.
Z tobą nigdy mi się to nie zdarzyło.
To znaczy udawanie.
Z tobą jest jak...
trach, trach, trach...
jak fajerwerki na 4 Lipca. Za każdym razem.
Nie udało ci się tylko raz, dzisiaj.
Do tej pory było cudownie, naprawdę przecudownie.
l wiem na pewno,
że nie możesz dać się temu, że tak powiem, złamać.
Nie wolno ci o tym myśleć. Musisz o tym zapomnieć.
lm więcej o tym myślisz, tym bardziej się martwisz.
lm bardziej się martwisz, tym więcej myślisz. Myślisz i martwisz się.
Dobre.
Martwisz się i myślisz. Robi się z tego błędne koło.
l zanim się obejrzysz, zostaniesz impotentem.
Po co ci to mydło?
-Uwaga. -Ty sukinsynu!
Spokojnie, Normo.
Nikt nie będzie mi wpychał mydła do ust! Nawet własna matka!
On jest infantylny.
Zabiję go! Ciebie też zabiję!
-Ty głupi mięśniaku! -Musisz nauczyć się panować nad sobą.
-Boże! -Cholera!
Właśnie tak. Biegiem!
Ty i twoje pomysły! "Może zabrać ją do Paryża?"
Myślałem, że pomoże panu zrelaksować się.
-Nigdy nie pomaga mi się zrelaksować. -Niech pan ją odeśle do domu.
Dlaczego ty nigdy nie masz dobrych pomysłów?
-Na przykład? -Ty odeślij ją do domu!
Myśli, że jestem jego popychadłem.
Myśli, że wskoczę na najbliższy statek do Stanów i będzie po wszystkim.
Czeka cię niespodzianka,
panie Gruba Rybo Marchand.
Bo malutka Norma...
nie pozwoli się tak traktować.
l nie oszukuj się!
Jeszcze ci pokażę.
Nic się panu nie stało?
-Okropna pogoda. -Taką samą mamy w Chicago.
Proszę dopilnować, żeby hrabia Graziński to otrzymał.
Tak jest.
-Hrabia Graziński. -Tak, pokój 432.
Właśnie.
Witaj, Normo.
-Bardzo zabawne. Dobranoc, Squash. -Dobranoc, szefie.
Proszę z administracją.
-Myślałem, że się położyłeś. -Czuję jakiś niepokój.
Lepiej się wyśpij.
Jutro z samego rana zagramy w golfa.
Szefie, pada śnieg.
Będziemy grać czerwonymi piłkami.
Tak, mówi...
King Marchand.
Mówi pan Todd z apartamentu 432.
Czy mogę prosić o przysłanie pokojówki z dodatkowymi ręcznikami?
-Oui, monsieur. -Bardzo dziękuję.
Monsieur?
Bonsoir.
Bonsoir, Monsieur Todd. Monsieur le Comte.
Merci.
Recepcjonistka mi to dała, ale nie ma tu nadawcy.
Musimy pamiętać o porannej sesji fotograficznej.
-Co cię tak śmieszy? -Zaraz wyleci ptaszek.
-Najbardziej męczący dzień w moim życiu. -Jesteś jeszcze młody.
Już niedługo.
-Marzę o gorącej kąpieli. -Ja już próbowałem. Spodoba ci się.
-Toddy! -Przepraszam!
To absurd. Czuję, że nie zdołam zasnąć ze zmęczenia.
-Przyniosę ci koniak. -To mi pomoże zasnąć?
Nie, ale czuwanie będzie znacznie przyjemniejsze.
Proszę.
Gwarantuję, że polepszy ci nastrój i ogrzeje duszę.
To mój problem. Nie mam duszy.
-Jesteś głodna? -Nie, dziękuję. Jestem zbyt zmęczona.
Co? Kto mówi?
-Mogłabym przespać tydzień. -Co?
Nie rozumiem. Co?
Z którym pokojem chce pan rozmawiać?
Kto?
Nie, nie jestem Señor Gomez z Barcelony.
l jeśli nie ukrywa się pod moim łóżkiem, to wykręcił pan zły numer.
Co jest, do diabła?
Dlaczego otworzyłaś okno?
Nieważne. Śpij już.
-Zimno! -Nic dziwnego.
Cholera.
Zostawiłem zapalone światło w drugim pokoju.
Zmoczyłaś całą podłogę.
Ale ty narzekasz.
-Czy w pana pokoju działa ogrzewanie? -Tak.
Ma pan szczęście!
Witaj, Sal. Dziękuję, że wpadłeś.
Normo, co cię gnębi?
-To przez Kinga. -Znalazł sobie nową dziewczynę.
Nie, innego faceta.
To okropne.
Powtórz to.
Jest tam taki polski gej.
Nawet jako drugorzędny sopran miałam garderobianą.
Która mogła przysiąc, że byłaś drugorzędnym sopranem,
-a nie pierwszorzędną oszustką. -Ufasz mojemu krawcowi.
A on ufa mnie, że nie ujawnię pewnych rzeczy,
które byłyby krępujące dla jego żony i szóstki dzieci.
Powinieneś się wstydzić.
Wstyd to żałosne uczucie wymyślone przez świętoszków,
by mogli wykorzystywać rodzaj ludzki.
-Kto to powiedział? -Ja.
-Nie wierzysz we wstyd? -Wierzę w szczęście.
To André.
King Marchand właśnie zaoferował mi fortunę za twój występ w jego klubie.
Mógłbyś być dokładniejszy w kwestii rzeczowników?
-10 000 dolarów za tydzień. -To nie rzeczownik, to fortuna.
Chce zjeść z tobą kolację po występie.
-Myślisz, że dasz radę? -Oczywiście.
Powiem mu. 10 000 dolarów za tydzień, minimum 10 tygodni. Wspinamy się.
Wiem, co myślisz.
l powinnaś się wstydzić.
Za występy hrabiego w Chicago.
Za koniec występów, oby nigdy nie nastąpił.
Czy mogę zadać panu pytanie, panie Marchand?
Zapyta i tak.
Bardziej obawiam się odpowiedzi niż pytań.
Jest oczywiste, że pan Bernstein jest tu po to, by zapewnić panu...
dobre zdrowie.
To nie pytanie.
Dlaczego siedzi tak daleko?
Pozycja strategiczna.
Szersze pole widzenia, lepsze pole rażenia.
-Pewnie był pan w wojsku. -Raz czy dwa.
Mogę się do niego przysiąść? Wygląda tak samotnie.
-Bardzo proszę. -Obiecuję nie przesłaniać mu pola rażenia.
Niepoprawny.
Jak długo zna pan pana Todda?
Bardzo długo.
Mogę zadać panu osobiste pytanie?
Pewien mądry człowiek rzekł:
"Nie obawiam się pytań".
Co pana w nim pociąga?
Uwierzy mi pan, jeśli powiem, że jesteśmy zakochani?
Nie.
Ponieważ homoseksualizm jest nienaturalny i grzeszny?
Kto tak uważa?
Pobożni księża i przerażeni heteroseksualiści.
Ach, oni.
Pan się uśmiecha, a ja panu nie wierzę.
Pan się nie uśmiecha, a powinien pan.
Przepraszam, pójdę umyć ręce.
Ma pan czasem uczucie, że jest pan tonącym statkiem?
-Nieustannie. -Teraz się pan uśmiecha.
Ma pan promienny uśmiech.
Dziwnie to brzmi.
-Jak to? -Kiedy mężczyzna mówi to mężczyżnie.
Wygląda na to, że Toddy i pan Bernstein znależli wspólny temat.
Cassell mówił mi, że pan Todd był gwiazdą w Chez Lui.
Zna pan Chez Lui?
Nie, ale pomyślałem, że możemy tam wpaść,
a pan mnie douczy.
Mam wrażenie, że uczenie pana...
byłoby równie zbyteczne jak przyzwyczajanie lwa do jedzenia mięsa.
Cygaro?
Mogę?
Proszę.
Dziękuję.
-Regarde, c'est Victor. -Toddy! Jak miło!
-Proszę tędy. -Regarde, c'est Victor.
Mam dla ciebie stolik. Oczywiście najlepszy. Wyśmienicie.
To Victor!
Proszę butelkę szampana.
Dziękuję.
Zanieś tę butelkę do tamtego stolika. To wyjątkowi goście.
Przyjaciele!
Mamy dziś przyjemność i zaszczyt gościć...
jednego z największych artystów naszych czasów.
Gwiazda Paryża, Victor!
Może Victor...
zaszczyci nas piosenką.
Zagraj G lewą ręką, Sid.
Całe życie chciałem to zrobić.
Chodż ze mną.
-Nauczyłem go wszystkiego. -Dlatego tak mało mu zostało.
Zemszczę się za to.
Bardzo trudny krok.
Tyle komplikacji.
-Tędy proszę. -Przepraszam.
-To było zabawne. Co teraz robimy? -Ty to zacząłeś, więc i ty kończ.
-Mogę? -Z rozkoszą.
-Znów prowadzisz. -Przepraszam.
-Dlaczego tu przychodzimy? -Bo to ważne miejsce.
Joe, nie kłóć się ze mną.
-Bądżcie cicho! -Kelner!
Co mamy robić? Stać tu?
-Nie zarezerwowałeś stolika? -Oczywiście zarezerwowałem.
-Proszę, usiądżcie państwo! -To Victor!
-Może sobie być, kim chce! -Cisza!
Tędy.
Boże!
Ty wstrętny draniu!
Zostaw mnie!
Nie! Proszę!
Nie.
To ty!
Słuchajcie! To porządny lokal!
Proszę!
-Tak mi przykro! -Mnie też!
Proszę, przestańcie!
Karaluch!
Stać!
Nie obchodzi mnie, czy jesteś mężczyzną.
Nie jestem.
l tak mnie nie obchodzi.
-Karaluch! Karaluch! -Widzę pana pierwszy raz w życiu.
Monsieur Labisse!
O Boże! Bardzo przepraszam! Myślałem...
Naprawdę przepraszam.
Szczerze przepraszam.
Squash.
Hej, Squash. Wiem, co myślisz.
Nie wie pan.
Jednym posunięciem zmienił pan całe moje życie.
To nie było takie posunięcie.
Niech pan posłucha, szefie,
jeśli taki facet jak pan ma odwagę przyznać, że jest gejem,
to ja też mogę.
Dzięki panu jestem taki szczęśliwy.
Wiesz, ja...
-Co się stało? -Nic.
Ta wycieczka do Paryża jest trochę bardziej...
dziwna niż zwykle.
Bardzo dziękuję.
-Nie chodzi o ciebie. -Dlaczego nie o mnie?
Wiesz, kobieta udająca mężczyznę, który udaje...
-Możesz przestać udawać. -l co robić?
Być sobą.
A co to znaczy?
Jak to? Jesteś kobietą zakochaną w mężczyżnie.
-Tak. -Czy my się rozumiemy?
Powiedziałeś: "Kobieta zakochana w mężczyżnie", ale nie skończyłeś.
Dobrze. Jakie jest zakończenie?
Kobieta zakochana w mężczyżnie, udająca mężczyznę...
Powiedziałem, że możesz przestać udawać.
Ale ja chyba nie chcę.
Jestem wielką gwiazdą. Odniosłam sukces.
Ach, to.
l coś jeszcze.
To naprawdę fascynujące.
Jako mężczyzna mogę robić rzeczy,
których nie mogłam robić jako kobieta.
-Jestem wyemancypowana. -Wyemancypowana?
Jestem panem samej siebie, że tak powiem.
Ty powinieneś to zrozumieć.
Szczerze mówiąc, w tej chwili trudno mi zrozumieć cokolwiek.
Jeśli mamy mieć wspólnie jakąś przyszłość, powinieneś zrozumieć.
Chcę zrozumieć.
Byłoby uczciwe, gdybym poprosiła, byś rzucił swoją pracę?
-To byłoby absurdalne. -Ale ty oczekujesz tego ode mnie.
-Na litość boską, jest różnica! -Racja, a nie powinno być.
Posłuchaj, ja nie udaję kogoś innego.
Spójrzmy na to z innej strony.
Powiedzmy, że ty jesteś mężczyzną, a ja kobietą udającą mężczyznę.
Wiele zależałoby od tego, dlaczego byś udawał.
Powiedziałaś, że powinienem zrozumieć.
-Ty też powinnaś zrozumieć. -Oczywiście.
Miłość to ulica dwukierunkowa.
-Dlaczego to powiedziałem? -Nie wiem, ale do czego zmierzasz?
Powiedziałaś, że jeśli mamy mieć wspólnie jakąś przyszłość...
Co rozumiesz przez przyszłość?
-Że będziemy mieszkać razem? -Możliwe.
-Sypiać ze sobą? -Mam nadzieję.
A ty będziesz dalej pracować?
-Tak. -Udając mężczyznę.
Gdybym nie udawała, nie miałabym pracy.
A co wszyscy pomyślą, gdy będziemy mieszkać i sypiać ze sobą?
Pewnie pomyślą, że mieszkasz i sypiasz z mężczyzną.
-l co ty na to? -O mnie będą myśleć to samo!
-Ty jesteś kobietą. -Oni tego nie wiedzą.
Ale ty wiesz.
A ty wiesz, że jesteś mężczyzną! Nie widzę różnicy.
Będziemy żyć w zakłamaniu.
Myślę, że nie to ci przeszkadza.
Jeśli myślisz, że martwię się, że wszyscy uznają mnie za pedzia, masz rację.
Więc mamy problem.
Chyba tak.
Cóż, ma to i dobre strony.
To równie kiepskie jak "miłość to ulica dwukierunkowa".
Mało oryginalne, ale prorocze.
W końcu poprosiłabym cię, żebyś przestał być gangsterem,
bo martwiłabym się, że wszyscy uważają mnie za twoją utrzymankę.
Nie jestem gangsterem.
Tylko biznesmenem z ochroniarzem.
Biznesmen, który robi interesy z gangsterami...
i nie ma ochroniarza, prędko kończy karierę.
Biznesmen, który robi interesy z gangsterami...
i udaje, że sam nie jest gangsterem, gra tak samo jak ja.
Obydwoje coś udajemy.
A to niedobra podstawa związku.
Ale było miło.
-Wieczór się udał? -Do pewnego stopnia.
-A co z tobą? -Nic takiego. Wszystkich nas aresztowano.
André zadzwonił do swojego adwokata, który wpłacił za nas kaucję.
Pamiętasz pana Bernsteina.
Hrabio Graziński.
Panie Bernstein.
-Squash. -Tak.
-Mogę zadać ci osobiste pytanie? -Śmiało.
Od jak dawna... Kiedy dowiedziałeś się, że...
Kiedy stwierdziłem, że jestem gejem?
Boże, nie pamiętam, kiedy nie byłem.
Znam cię 15 lat!
Zna pan wielu facetów, szefie. Zdziwiłby się pan.
Byłeś mistrzem Ameryki.
W życiu nie widziałem twardszego i silniejszego futbolisty.
Jeśli nie chcesz, żeby faceci mówili na ciebie pedzio,
stajesz się twardym i silnym futbolistą.
Uważaj, jak chodzisz.
On mówi, że to była pana wina i sugeruje, żeby pan przeprosił.
-Tak? -Chodżmy.
Nie. Powiedz mu, że jeśli chce przeprosin,
może wziąć rękawice i spotkamy się na ringu.
Proszę dać mu 10 minut. Z przyjemnością spełni prośbę.
Ach, tak?
"Z przyjemnością spełni prośbę"! Za kogo on się uważa?
To Guy Langois, mistrz Francji w wadze średniej.
Niech się pan nie martwi. To gej.
-Panie Bernstein. -Hrabio.
Myślę, że powinniśmy spróbować mieszkać razem.
U mnie czy u ciebie?
-Monsieur Labisse? -Tak.
Dzwonił pan. Jestem Charles Bovin, prywatny detektyw.
Dobrze. Chciałbym, żeby czegoś się pan dla mnie dowiedział.
-Do usług. -Niech pan będzie ostrożny.
Monsieur, zawsze jestem ostrożny.
Ten stołek jest pęknięty.
Tak?
O czym myślisz?
O niczym. O wielu rzeczach.
Chcę zawrzeć układ.
Żadnych sekretów, żadnego chowania uraz.
Jeśli coś nas trapi, mówimy o tym, dobrze?
Dobrze.
l nie planujemy dalej niż jutro.
Po jednym dniu na raz.
Zgoda.
Ma mocną prawą rękę, ale jej nie używa.
Teraz prawa. Prawa, mówiłem. Mówiłem ci. Trafił go.
Sierpowym!
Tak!
Właśnie tak!
Coś nie w porządku?
Od tygodnia co wieczór jemy kolację w hotelu.
Gdy wychodzimy gdzieś po występie, jesteś tak zmęczona,
że cały następny dzień przesypiasz. W ten sposób kładziemy się wcześnie...
i mamy okazję spędzić wspólnie kilka popołudni.
-Wiesz, co chciałabym zrobić? -Co?
Opuścić parę popołudni i pójść potańczyć.
Potańczyć?
Chodżmy.
Zawież ją do hotelu. Zobaczymy się póżniej.
-Szefie. -Rób, co ci każę, jasne?
Nic mi nie będzie. Jedż.
Chciałem tylko potańczyć.
Dwóch facetów tańczących ze sobą wyglądałoby w Ritzu trochę nietypowo.
Problem w tym, że nie jesteśmy dwoma facetami.
To rzeczywiście problem.
Stop. Proszę cofnąć.
Mleko.
Mleko krowie, monsieur, czy mleko matki?
Może od twojej siostry?
Cholera.
Wcześnie wróciłaś.
Chyba znów jestem kawalerem.
Dobrze się składa.
Pan Bernstein zaczynał robić trwałe wygniecenie w materacu.
Ach, Toddy.
Jestem bardzo zakochana i nie wiem, co robić.
Masz. Nie mogę patrzeć, kiedy dorosły mężczyzna płacze.
Nauczyliście się.
-Ma pan szczęście, szefie. -Szczęście?
Ma pan szczęście, że nic panu nie złamali.
Gdybym był cały połamany, nie czułbym się wcale gorzej.
Widziałeś kiedyś tyle siniaków?
Na całej drużynie futbolowej.
Czuję się, jakbym spędził noc w betoniarce.
Cześć, pedale.
Wiedziałem, że to się musi żle skończyć.
Nie ruszaj się.
Głowa do góry.
Odrobinkę.
-Victor nie wygląda zbyt dobrze. -To nic poważnego.
Kilka nocy pod okiem specjalisty i wróci do formy.
-Świetnie. -Victor, kochany,
czy mógłbyś zrobić odrobinę mniej pogrzebową minę?
René, kochany.
-Tak? -Wypchaj się.
-Chciałbym, żebyś o tym pomyślała. -Myślałam o tym, Toddy.
Przez dwa ostatnie tygodnie wiele o tym myślałam.
Zeszłej nocy, kiedy nie mogłam spać, myślałam o tym siedem godzin.
Doszłam do wniosku, że gra nie jest warta świeczki.
Jestem bardzo nieszczęśliwa, a nie muszę być,
bo mam alternatywę.
Dziś odbędzie się ostatni występ hrabiego Victora Grazińskiego.
A jutro obwieszczę światu, że jestem Victorią Grant,
której może uda się świętować swą kobiecość...
jako żonie Kinga Marchanda.
l co?
"l co"? Podjęłaś już decyzję.
Chcę twojego błogosławieństwa.
Czy mogę najpierw otworzyć drzwi?
-Jest pewien problem. -Zapraszam.
Co się stało?
Wspólnik Kinga, Sal Andratti, zjawił się ze swoimi gorylami.
Sal wyłożył pieniądze na klub, ale mafia nie uważa...
homoseksualizmu za dopuszczalny styl życia.
Zabij, ale nie wolno ci całować.
Chodżmy, panie Bernstein.
-Był twój prawnik. Mówi, że jest dobrze. -To pocieszające. A jak on się ma?
Okaz zdrowia.
Szminka i koszula nocna?
Na zmianę przebieracie się za dziewczynę?
Ohyda!
Wiem. To okropne.
Jezu, King, taki facet jak ty? Razem się wychowywaliśmy.
Tak, to pewnie ma z tym coś wspólnego.
Wiesz, Sal, że moja połowa jest warta dziesięć razy tyle.
Podpisz dokument.
Witaj, kochanie.
-Cześć, Sal. -Kto ty jesteś, do cholery?
Pamiętaj o swoim ciśnieniu, Pączuszku.
-To hrabia, a to jest... -"Pączuszku"?
To jest pan Toddy.
Byli kochankami, zanim zjawił się Misiaczek.
-Ohyda! -To zboczeńcy.
"Misiaczek"? Mogę cię prosić na słowo?
-Czego chcesz? -To zmieni twoje życie.
-Sal! Zabierz tego... -Stać!
Co... Co robisz?
O Boże!
Co ty... Boże!
Co to ma znaczyć?
Czekaj!
Zamknij drzwi.
Co tam się dzieje?
Narobiliście sobie wielkich kłopotów.
Ty dwulicowy sukinsynu! On jest kobietą!
Labisse już tu jedzie z policją. Twierdzi, że nie jesteś mężczyzną.
Zostań tam.
-Tak? -Jestem inspektor Bernheim.
-Tak? -Proszę się odsunąć.
Wiem wszystko o tym hrabi Grazińskim.
A gdy pan inspektor zdemaskuje oszusta...
"Oszusta"?
Tak, oszusta. Wszyscy zostaniecie aresztowani za publiczne oszustwo!
Proszę, panie inspektorze.
l co?
-ldiota! -Co?
-To mężczyzna. -Niemożliwe.
Kiedy wszedłem, ta osoba była naga od pasa w dół.
Jeśli to była kobieta, nigdy w życiu nie widziałem lepszego przebrania.
Niech pan zaczeka. To pomyłka.
To niemożliwe. Wynająłem prywatnego detektywa i...
Prędzej.
Panie i panowie,
raz jeszcze nasz klub z dumą prezentuje jedyną...
i wyjątkową Victorię!
Monsieur Labisse, rachunek.
Boże!
Gdzie ja jestem, do licha?
Ty bestio!
To dopiero sukces.
Dobrze?
Wstręciuchy.
Brawo!
Byliście cudowni!
l nigdy więcej nie chcę was widzieć.
A może i chcę. To ostatnie róże, jakie oglądam.
Vous.
Polish subtitles by SOFTlTLER